Vanochtend had ik een telefoongesprek binnen de club waarvan ik hoopte dat het zou gaan over inhoud, transparantie en de zorgen die ik zorgvuldig had voorbereid. Ik had documenten gelezen, feiten verzameld en mijn vragen helder geformuleerd. Niet om tegen te werken, maar omdat betrokkenheid betekent dat je verantwoordelijkheid neemt.
Toch voelde het gesprek anders. De toon was vriendelijk, maar ook licht neerbuigend. Alsof mijn rol vooral was om “even koffie te drinken en goed te luisteren”. Alsof mijn zorgen geen echte zorgen waren, maar iets dat ik me niet zo druk over hoefde te maken. Terwijl ik juist belde omdat ik wél betrokken ben, wél verantwoordelijkheid voel en wél geloof dat transparantie essentieel is binnen een vereniging.
Wat me het meest raakte, was niet dat we het inhoudelijk oneens waren. Dat mag. Dat hoort zelfs. Het was het gevoel dat mijn inzet werd weggezet. Dat luisteren in dit gesprek niet betekende dat er ruimte was voor dialoog, maar dat ik vooral moest aanhoren wat er al besloten leek. Dat mijn vragen niet bedoeld waren om beantwoord te worden, maar om vriendelijk te worden geneutraliseerd.
En dat schuurt. Want een club draait op mensen die meedenken, vragen stellen en verantwoordelijkheid nemen. Op vrijwilligers die hun tijd en energie geven omdat ze geloven in de vereniging. Zorgen die goed onderbouwd zijn, verdienen een serieus antwoord — geen wegwuivend gebaar.
Een bredere vraag
Dit gesprek staat voor mij niet op zichzelf. Het roept een grotere vraag op:
Hoe vaak worden leden binnen verenigingen eigenlijk écht serieus genomen?
We zijn met velen die zich inzetten voor hun club. Mensen die vrijwillig uren maken, die meedenken, die verantwoordelijkheid nemen en die het beste voor hebben met de vereniging. Maar toch lijkt het soms alsof kritische vragen worden gezien als lastig, in plaats van waardevol. Alsof betrokkenheid moet worden ingekaderd, in plaats van verwelkomd.
En dat brengt me bij mijn oproep.
Mijn oproep aan alle verenigingen
Leden zijn geen last.
Leden zijn geen ruis.
Leden zijn geen obstakel.
Leden zijn de vereniging.
Dus laten we zorgen dat iedereen die zich inzet — of dat nu op het veld is, achter de schermen, in commissies of in gesprekken — zich gehoord voelt. Niet af geserveerd. Niet weggezet. Niet genegeerd.
Want een club waar leden serieus worden genomen, is een club die groeit.
Een club waar vragen welkom zijn, is een club die sterker wordt.
En een club waar dialoog centraal staat, is een club waar mensen zich thuis voelen.
Misschien is het tijd dat meer verenigingen zichzelf die vraag stellen:
Luisteren we echt? Of laten we mensen alleen maar luisteren?
Reactie plaatsen
Reacties